หลังจากที่คุณพ่อของลูกเสียชีวิตแล้ว ท่านก็ได้ไปเกิดเป็น “ภุมมะเทวาระดับล่าง” ที่มีวิมานเล็กๆเก่าๆ อยู่บนโลกมนุษย์ แต่เมื่อกาลเวลาได้ผ่านไป...ด้วย ผลแห่งบุญที่ลูกได้ทำแล้วอุทิศส่งไปให้ท่านเรื่อยๆ
พระพุทธเจ้าผู้เป็นพระธรรมราชา ผู้ส่องแสงสว่างไสว ยังไม่เสด็จอุบัติขึ้น เพียงใด ชนทั้งหลายก็พากันบูชาสมณพราหมณ์เหล่าอื่นอยู่เป็นอันมาก เพียงนั้น แต่เมื่อใด พระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้มีพระสุรเสียงอันไพเราะ ได้ทรงแสดงธรรมแล้ว เมื่อนั้น ลาภและสักการะของพวกเดียรถีย์ก็เสื่อมไป
ตัวลูกในภพชาตินั้น ได้กลายเป็นนายทหารหนุ่มเนื้อหอม ที่มีสาวๆ มาคอยล้อมหน้าล้อมหลัง และแอบหลงรัก หลงชอบตัวลูกอยู่เป็นจำนวนมาก
พระภิกษุรูปนั้นได้เมตตาถ่ายทอด และเล่าถึงประสบการณ์การเผยแผ่ธรรมะในต่างแดนให้ตัวลูกในภพชาตินั้น ได้รับฟังอย่างเต็มที่
เมื่อท่านเทพบุตรใหม่ได้รู้ว่า ที่นี่คือดาวดึงส์ไม่ใช่ดุสิตบุรี เขาก็รู้สึกผิดหวังแต่ก็ไม่ถึงกับมาก และภายในใจก็เกิดคำถามขึ้นมาว่าทำไม เขาถึงไม่ได้กลับไปอยู่ดุสิตบุรีเหมือนคนอื่น
ในพุทธันดรที่ผ่านมา ตัวลูกได้เกิดเป็นกุลบุตรสุดหล่อผู้ขยันขันแข็งเอาการเอางาน อยู่ในครอบครัวคหบดีที่ประกอบอาชีพค้าขาย ซึ่งอาศัยอยู่ในหัวเมืองแห่งหนึ่ง
สำหรับสาเหตุที่ทำให้คุณแม่ของลูกต้องมาป่วยด้วยโรคหลายๆ อย่างทั้งนี้ก็เป็นเพราะวิบากกรรมปาณาติบาตและวิบากกรรมปล่อยเงินกู้ดอกโหด
ต่อจากตอนที่แล้ว.....หลังจากที่ท่านเทพบุตรใหม่ ได้เดินทางกลับไปที่วิมานบนสวรรค์ชั้นดุสิตแล้ว ท่านเทพบุตรใหม่ก็ได้ฝากสารแห่งความรักและปรารถนาดี มาถึงตัวลูกและลูกๆ ทุกคนในทำนองที่ว่า...
ในอดีตชาติคุณแม่, พี่สาว, กระผม และลูกชายของกระผม เคยสร้างบารมีร่วมกับหมู่คณะมาอย่างไร ทำไมกระผมจึงได้รู้จักกับพระเดชพระคุณหลวงพ่อตั้งแต่เป็นเพื่อนนักเรียนโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน
ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ หม่อมฉันฝันว่ามีโคตัวผู้ที่มีสีเหมือนดอกอัญชันสี่ตัวกำลังวิ่งมาสู่ท้องพระลานหลวงจากทิศทั้งสี่ราวกับมันจะพุ่งชนใส่กัน
